Wat begon met een simpel kopje citroenmelisse-thee, werd een gesprek dat me opnieuw herinnerde aan waarom ik ooit begon met mijn zoektocht naar de natuur, zintuigen en bewust leven.
Toen ik deze week bij Oona — Green Goddess aan tafel schoof, voelde het meteen vertrouwd. Alsof ik even terugkeerde naar een plek die ik eigenlijk nooit helemaal verlaten heb. Want jaren geleden waren haar lessen één van de eerste deuren die voor mij opengingen. Een eerste afslag richting een andere manier van leven. Langzamer. Bewuster. Meer afgestemd op de natuur én op mezelf.
Aan tafel stonden twee dampende kopjes thee. Citroenmelisse.
Een kruid dat Oona vaak kiest, vertelde ze. Niet alleen omdat het zacht en toegankelijk is, maar omdat het een plant is die balans brengt. Rust geeft waar nodig. Een kruid dat je zenuwstelsel verzacht zonder je af te vlakken.
En terwijl de geur van de thee langzaam opstoomde tussen ons in, spraken we over iets wat eigenlijk zo vanzelfsprekend is dat we het vaak vergeten:
Onze zintuigen staan altijd aan. Dag en nacht. Ook terwijl we slapen.
De vraag is niet óf we waarnemen. De vraag is of we nog luisteren naar wat we voelen.
Voor Oona begint de ervaring van kruiden niet pas bij het drinken. Het begint al eerder. Bij het kiezen van het kruid. Niet vanuit denken. Maar vanuit voelen.
“Waar word ik naartoe getrokken?”
Dat simpele moment van afstemmen vond ik misschien wel het mooiste van ons gesprek. Omdat het precies raakt aan wat ik zelf steeds meer leer: dat vertragen vaak niet betekent dat je méér moet doen, maar juist dat je weer leert voelen wat er al aanwezig is.
De geur van de thee. De warmte van het kopje in je handen.
De eerste slok. De warmte die langzaam door je lichaam beweegt.
Hoe vaak drinken we iets zonder het echt te ervaren?
Oona vertelde hoe ze in haar lessen mensen uitnodigt om kruiden niet alleen te proeven, maar echt sensorisch waar te nemen. De warmte in je borstkas. De reactie van je zenuwstelsel. De subtiele veranderingen in je lichaam.
En eerlijk? Daar is eigenlijk maar weinig voor nodig.
Geen ingewikkelde methode.
Geen perfect ritueel.
Alleen aandacht.
Wat me altijd is bijgebleven uit de lessen natuurgeneeskunde, is het idee dat planten niet zomaar toevallig op je pad verschijnen.
Niet letterlijk elke plant misschien, dan zou het wel erg druk worden, maar de planten, bomen of kruiden waar je blik steeds opnieuw naartoe getrokken wordt.
Dat ene kruid dat plotseling in je tuin groeit. Die boom die je telkens opvalt tijdens een wandeling.
Een plant die steeds opnieuw terug lijkt te keren in je aandacht.
Volgens Oona dragen planten een symboliek. Een bepaalde energie. Niet als iets zweverigs, maar als een spiegel. Een zachte wegwijzer.
Ze noemde het “een gids vanuit liefde”.
Dat is toch mooi.
Want hoe vaak zoeken we antwoorden buiten onszelf, terwijl de natuur ons voortdurend uitnodigt om terug naar binnen te keren? Niet om perfect te worden. Maar om weer te herinneren wie we in essentie zijn.
We spraken ook over de seizoenen. Over hoe de natuur ons eigenlijk constant voordoet hoe leven bedoeld is.
In de lente ontstaat nieuwe energie.
In de zomer bloeit alles open.
In de herfst laat de natuur los.
En in de winter trekt alles zich terug naar binnen.
Zo simpel. Zo logisch.
En toch leven de meeste mensen alsof ze twaalf maanden per jaar in volle zomerenergie moeten functioneren. Altijd doorgaan. Altijd presteren. Altijd beschikbaar zijn.
Maar ons lichaam werkt cyclisch. Net als de natuur.
Dat zie je niet alleen terug in de seizoenen, maar ook in ons dag- en nachtritme, onze energie, ons zenuwstelsel, zelfs in de manier waarop we herstellen. Misschien is dat ook waarom zoveel mensen zich uitgeput voelen. Omdat we proberen lineair te leven in een wereld die eigenlijk circulair beweegt.
Veel van wat ik vandaag deel binnen Sensible Sense, vindt daar zijn oorsprong.
In de kruidenlessen.
In het leren luisteren naar mijn lichaam.
In het opnieuw leren vertrouwen op mijn zintuigen.
In de ontdekking dat de natuur niet iets buiten ons is, maar iets waar we onderdeel van zijn.
Dat neem ik ook mee in mijn Shinrin Yoku sessies en natuurbelevingen. We werken niet vanuit moeten of presteren. Maar vanuit vertragen. Voelen. Waarnemen.
Via geur. Geluid. Aanraking. Ademhaling. Stilte.
En daarom sluiten we in de sessies af met een klein theemoment. Een zachte overgang terug naar de dag. Alsof de natuur nog heel even met je mee naar huis loopt.
Misschien hoef je niet meteen alles om te gooien.
Misschien begint het gewoon met een kop thee.
Met één moment waarop je écht proeft. Echt ruikt. Echt voelt.
Of met die ene plant die steeds opnieuw je aandacht trekt.
De natuur praat voortdurend tegen ons. Alleen zijn we verleerd om te luisteren.
En misschien is dat precies waar herstel begint. 🌿